Goddelijke Eenheid

Ik ben één met alles. In dit visioen ben ik letterlijk alles, zowel binnen als buiten de Schepping. Het woordje ‘ik’ is dan ook niet de mens ‘ik’, maar het bewustzijn van alle wezens en materie tezamen als een groots enkelvoudig bewustzijn. Dit voelt als een ‘ik’ maar dan als geheel. Ik zie dat deze ‘ik’ onze kern is. Jij bent zelf ook deze ‘ik’. Daarmee ben jij in essentie een andere mij. In onze diepste kern zijn wij allemaal samen letterlijk één enkelvoudig groots bewustzijn, dat is wat ik helderder dan helder te zien, te voelen en te weten krijg.

In deze ervaring zonder kaders en met oneindige vrijheid, word ik overspoeld door alles wat we als mensen herkennen als fijn en positief. Liefde, schoonheid, puurheid, vreugde, humor, speelsheid, vrede, rust, stilte, avontuur en sensatie wisselen elkaar af in de grootst mogelijke vormen. Oneindige vormen. Totaal onvergelijkbaar met de Aardse referenties die ik had van al deze begrippen. Het is extatisch, orgastisch en ontzagwekkend tegelijkertijd.

Hoewel er geen (besef van) tijd is in de realiteit waarin ik me bevind, is er wel continu beweging. Ik heb altijd gedacht dat onze basis-staat van zijn, stilte is. Dat vrede en rust ons diepste fundament is. Maar wat ik hier te zien krijg gaat dieper dan dat. Er zit nog een laag onder die kalmte. Ik kom na de rust namelijk in het besef terecht wie en wat wij daadwerkelijk zijn, als het eeuwige Leven, als Bron zelf zijnde. De grootsheid dat het allemaal bestaat, dat het er ‘gewoon’ maar is. Als het meest vanzelfsprekende ooit, en tegelijkertijd ook het grootste wonder ooit. Het bestaat, we bestaan, het Leven leeft en dat heeft het altijd gedaan en zal het altijd blijven doen. Dit besef brengt een ultieme verwondering met zich mee die alle kaders voorbij schiet, zo groots dat dit de uiteindelijke drijfkracht is achter alle beweging in het Bestaan. Dit is de diepste laag van het bestaan, dat is wat ik te zien krijg. Verwondering. Het zet een dans in beweging, een vreugdedans om te vieren dat het Bestaan bestaat. Deze beweging vanuit verwondering is als een eruptie van dankbaarheid en eerbetoon, ontzagwekkend, wetende dat deze dank en dit ontzag uiteindelijk voor zichzelf is, voor onszelf. Het enige wat er is, is dit. Er bestaat niks buiten dit enkelvoudige bewustzijn, dat letterlijk alle mogelijkheden heeft zonder enige kaders. De dankbaarheid en eerbetuigingen komen dus telkens weer terecht bij het zelf. De hilariteit die hierbij komt kijken ervaar ik als de grootst mogelijke en volledig volwassen humor. Dit is het. Dit is wie we uiteindelijk zijn, dit is onze essentie, ons fundament, onze oorsprong en onze bestemming. Het enige echte eeuwige.

***

Ik kan de bewegingen die ik van God gezien heb het beste uitbeelden als een natuurlijke geothermische geiser. De poel van warm water die er ogenschijnlijk rustig en vredig bij ligt, is toch op een diepere laag in beroering. Onder de laag van stilte en rust speelt dus nog iets anders. Wanneer het water zich terugtrekt, de geiser in, dan gaat een diepere laag een drijvende kracht spelen. En die diepere laag zie ik als de verwondering over het Bestaan zelf. De eruptie die daaruit volgt is groots en magnifiek. Een nieuwe dans van het leven is weer begonnen, een nieuwe cyclus die zich tot in de eeuwigheid blijft vernieuwen.

***

De hilariteit van de levensechte afgescheidenheid

Tijdens dit visioen kom ik in een episode terecht waarin ik de potentie van eenzaamheid voel, wat voortvloeit in een innerlijke dialoog, een gesprek met mezelf. Ik ervaar deze dialoog als een innerlijke afsplitsing, zodat de uitwisseling levensecht is als tussen twee afzonderlijke bewustzijnen. De speelsheid en vreugde tussen deze twee was ongekend liefdevol en humoristisch. Het concept ‘elkaar voor de gek houden’ speelt hierin ook een rol. Ook komen er over en weer vragen als ‘ben ik vrij van jou?’, en ‘ik kan dus echt helemaal doen wat ik zelf wil?’ en de antwoorden zijn consistent en onvoorwaardelijk ‘ja’. Na deze dialoog losten de twee weer op in één, wat opnieuw een uitbarsting van humor tot gevolg had. Hoe serieus we aannamen dat we afgezonderd waren van elkaar, hoe levensecht dat leek. Dat we echt in staat waren om de eenheid te vergeten. Ik zie dat deze hilariteit in het fundament van de Schepping zelf zit. Om een levensechte afgescheidenheid en vergetelheid te creëren, zodat ervaren en verkend kan worden wat er allemaal kan gebeuren als we het besef van Eenheid achter ons laten. Op avontuur, Thuis achterlaten, onszelf ontdekken. Onbevangen nieuwsgierig naar het spel dat kan ontstaan in afgescheidenheid, in dualiteit. Dit geeft de onvoorwaardelijke vrijheid mee die daar onlosmakelijk mee verbonden is.

Onvoorwaardelijke liefde kan namelijk niet anders dan compleet vrijgeven. Hierdoor is ook afdwalen mogelijk, het is zelfs onvermijdelijk. Ik zie dat afdwalen onlosmakelijk verbonden is met het leven in vrijheid. God leeft in de wetenschap dat alles uiteindelijk toch weer Thuis komt. De diepste kern van alles wat bestaat is verbonden met Thuis, met God, en dat anker zorgt voor een onvermijdelijk gevoel van heimwee naar Thuis zodra de afdwaling groter wordt. Als het avontuur bij Eenheid vandaan steeds minder gaat lijken op alles wat we fijn vinden, op alles wat we kenden van Thuis, dan komt onvermijdelijk de roep naar bezinning. ‘Waar zijn we eigenlijk?’; ‘Wie zijn we?’; ‘Wat is de zin van dit alles, van het Leven?’; Wat willen we nou?’ Existentiële vragen komen bovendrijven zodra we ons niet meer thuis voelen. En dan begint de zoektocht terug naar Huis. Als een blinde en een manke tasten we de realiteit om ons heen af en strompelen we op zoek naar Waarheid. De zoektocht naar Waarheid begint met waarnemen. En eindigt uiteindelijk in een ongekend Feest van Herkenning. Het is alsof we een soort eeuwig terugkerende surprise party voor onszelf organiseren in de herontdekking van wie we werkelijk zijn. Dit brengt telkens weer de grootst mogelijke humor met zich mee.

De zoektocht naar Waarheid

De zoektocht naar Thuis brengt alle valkuilen met zich mee die maar mogelijk zijn. Alles wat een gevoel van expansie geeft, is een kortstondige herinnering aan Thuis. Bijvoorbeeld macht. Meer mogelijkheden hebben, tot meer in staat zijn, is een herinnering aan de oorsprong, aan de Bron. De valkuil hier is dat er vervolgens vastgeklampt wordt aan dat pad van macht en er steeds meer van nodig is om dat gevoel van expansie te blijven ervaren. Een ander voorbeeld is het vastklampen aan een liefdespartner. De ander kan zo’n bijzondere wegwijzer zijn voor jouw innerlijke bevrijding dat dit je tot de grootste hoogten kan brengen, een extase van pure liefde. Een valkuil is vervolgens het vastklampen aan en het bewonderen van de wegwijzer zelf, waardoor de vrijheid en daarmee de liefde weer beperkt worden. Deze patronen zullen zich blijven herhalen totdat je echt Thuis bent, in de Goddelijke Bron die je zelf in de kern bent. Dan ontstaat de tweede dans in je leven, de dans vanuit onvoorwaardelijke liefde. De cover van dit boek beeldt dit uit. Eerst spiraal je naar binnen toe, onder aantrekking van je gevoel, inspiratie en enthousiasme. Eenmaal thuis in je kern (de gouden stip) volgt de eruptie van pure liefde en vreugde naar buiten toe, onvoorwaardelijk in de grootst mogelijke dankbaarheid voor het leven. Daar is de echte overgave aan de stroom van het Leven te vinden, vanuit puurheid en zuiverheid, volledig één en verbonden met het Goddelijke, met alles.

***

God is praktisch gezien onnoembaar, niet te benamen. Een gevolg van iets een naam geven is dat het suggereert dat het buiten jouzelf is. Een tafel, een lamp, een boom, iets anders dan jij. En hierin zit het zaadje van eeuwige verwarring. God is niet buiten jou. Er was niks anders dan Bewustzijn toen De Schepper of Bron, de Schepping creëerde. Alles wat je om je heen ziet (en niet ziet) is een vorm van bewustzijn, in bepaalde mate vertraagd en gestold, om er maar woorden aan te geven, hoe beperkt dit ook is. De Schepping is tijdelijk, uiteindelijk lost alles weer op in Eenheid, in de eeuwigheid. God een naam geven is dus het begin van een mogelijke dwaling, omdat je het idee krijgt dat God afgezonderd is van jou. Tegelijkertijd wil je niks liever dan God een naam geven, zodat je het een plek kunt geven in je leven, want het is het allerbelangrijkste in het leven. Het ís het Leven. Zonder dit besef zal er altijd een gevoel van Heimwee een bewuste of onbewuste rol spelen in je leven. Op zoek naar expansies, herinneringen aan een onbekend Thuis.

***

Dit is artikel is opgenomen in de tweede editie van Tijdboek LuMens. Steun ons werk en bestel het boek of doe een donatie. Hartelijk dank!